Ιούλιος, ένα κατσίκι στην ταβέρνα και μια καθυστέρηση 5 ευρώ

Ιούλιος, Τρίτη, εννιά το πρωί. Η ξαπλώστρα είναι σε ένα νησί, η θάλασσα είκοσι μέτρα μακριά, το βιβλίο ανοιχτό στην ίδια δέκατη τρίτη σελίδα εδώ και τέσσερις μέρες.

Δεν διαβάζω. Ανανεώνω το application της τράπεζας.

Διακοπές σύμφωνα με το πρόγραμμα: ήλιος, θάλασσα και ένα κουτάκι που δεν έχει τικάρει

Επίσημα είμαι σε διακοπές. Ανεπίσημα έχω είκοσι τρεις καρτέλες ανοιχτές στο κινητό - το πρόγραμμα των εκδρομών για τον Σεπτέμβρη, τη λίστα με τα σχολικά για τρεις τάξεις μαζί, κι ένα αρχείο με το εύγλωττο όνομα eisfores_2026_TELIKO_v4_diorthomeno.xlsx. Κάποιος θα πει πως αυτό δεν είναι ξεκούραση. Αυτός ο κάποιος έχει δίκιο. Απλώς αυτός ο κάποιος δεν είναι ταμίας τάξης.

Ο λογαριασμός βασικά είναι απλός. Από είκοσι έξι οικογένειες, οι είκοσι πέντε πλήρωσαν ήδη από τον Ιούνιο, με την πρώτη υπενθύμιση. Έμεινε μία. Το ποσό - πέντε ευρώ για ένα τετράδιο εκδρομής, το έμβασμα έπρεπε να έρθει "αυτή τη βδομάδα". Αυτή η βδομάδα έχει ήδη προλάβει δύο ξαπλώστρες κι ένα ελαφρύ κάψιμο στους ώμους.

Η ομάδα των γονέων δεν πάει διακοπές μαζί μου

Στις δέκα το πρωί η ομάδα έχει ήδη δεκαεννιά αδιάβαστα. Κάποιος ρωτάει αν μπορεί να πληρώσει σε δύο δόσεις. Κάποιος άλλος στέλνει φωνητικό δύο λεπτών και σαράντα δευτερολέπτων, από το οποίο καταλαβαίνω μόνο τη λέξη "συγγνώμη" και τον θόρυβο από πιστολάκι μαλλιών στο βάθος. Και κάποιος ανεβάζει φωτογραφία ενός γλάρου που του άρπαξε το κουλούρι κατευθείαν από το χέρι, στην παραλία.

Έντεκα καρδούλες στον γλάρο.

Καμία καρδούλα στην ευγενική μου υπενθύμιση για την εισφορά.

Ένας σύντομος διάλογος, όπως τον θυμάμαι

• Γίνεται σε δύο δόσεις; Τα μισά τώρα, τα μισά μετά τον μισθό.
• Φυσικά, κανένα πρόβλημα.
• Και ο μισθός πότε έρχεται;
• Σύντομα.

Το "σύντομα" ξεκίνησε στις δεκατέσσερις Ιουλίου και ακόμα δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Μια μικρή παρέκβαση για κατσίκια και διπλωματία

Μιας και μιλάμε για τοπικούς χαρακτήρες, στην ταβέρνα δίπλα στις ξαπλώστρες μας ζει ένα κατσίκι που το βαφτίσαμε Δημήτρη, και το οποίο έχει καταλάβει τέλεια τη λογική του νησιού - δεν βελάζει σε κανέναν, δεν ζητάει τίποτα ανοιχτά, απλώς κάθεται δίπλα στο τραπέζι με τις ντομάτες και περιμένει με σχεδόν διπλωματική υπομονή, μέχρι κάποιος να τα παρατήσει και να του δώσει μια μπουκιά. Μηδέν σύγκρουση, σχεδόν εκατό τοις εκατό επιτυχία.

Ειλικρινά, από όλες τις γνωστές στρατηγικές διαχείρισης κρίσης, η στρατηγική του Δημήτρη - κάτσε ήρεμα δίπλα στο τραπέζι και περίμενε - μου φαίνεται όλο και πιο λογική. Αλλά ας γυρίσουμε στις εισφορές, γιατί το αρχείο δεν κλείνει μόνο του.

Ακριβώς αυτό το έμβασμα

Το βράδυ έρχεται το μήνυμα - "Αχ συγγνώμη, το ξέχασα εντελώς, το στέλνω τώρα!" - με screenshot από το application της τράπεζας κι ένα emoji ήλιου. Το έμβασμα φτάνει μέσω IRIS σε λίγα λεπτά. Πέντε ευρώ, μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Κοιτάζω αυτό το ποσό αρκετή ώρα. Όχι επειδή είναι σπουδαίο από μόνο του. Αλλά επειδή σημαίνει πως μπορώ επιτέλους να κλείσω το κινητό και να διαβάσω τη δέκατη τέταρτη σελίδα.

Και ναι, φτιάξαμε μια εφαρμογή γι' αυτό

Γιατί κάποια στιγμή απλώς λυπηθήκαμε όλους τους ταμίες που κουβαλάνε στην παραλία, μαζί με το αντηλιακό, κι ένα PDF με το πρόγραμμα των εισφορών στην εσωτερική τσέπη της τσάντας παραλίας. Αντί για ένα αρχείο με όνομα που μοιάζει με κραυγή βοήθειας, υπάρχει τώρα ένα και μόνο link. Οι γονείς βλέπουν πόσο και για τι, πληρώνουν, κι αυτό τσεκάρεται μόνο του. Ο Δημήτρης δεν ξέρει τίποτα γι' αυτό και δεν τον νοιάζει, αλλά εμένα με ηρεμεί λίγο.

Αυτή είναι η μόνη παράγραφος όπου το αναφέρω. Πίσω στην παραλία.

Ο Δημήτρης επιστρέφει

Το επόμενο βράδυ ο Δημήτρης εμφανίζεται ξανά δίπλα στο τραπέζι με τις ντομάτες, ήρεμος και σίγουρος, σαν να είναι η βάρδια του.

Όλες οι εισφορές για τον Σεπτέμβρη είναι κλειστές. Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη βδομάδα, όταν θα εμφανιστεί ένα νέο αρχείο με ακόμα πιο μακρύ όνομα.

Αλλά τώρα είναι η δέκατη τέταρτη σελίδα. Και η θάλασσα είκοσι μέτρα μακριά.